Skip to main content

Website voor franciscaanse spiritualiteit en missionaire evangelisatie

fotogalerij van het klooster

Het klooster

Gebruikerslogin

CAPTCHA
Deze vraag is een test om automatische inschrijvingen te weren.
Vul het lege veld in

Het Paterke en zijn Orde

Vele van onze lezers zullen in sommige dagbladen wellicht ook de soms uiterst kleine berichtjes gelezen hebben over dat grootse historische gebeuren van de internationale bijeenkomst der mannelijke leden van de Eerste Orde der Franciscanen dat vanaf 15 tot 18 april 2009 plaatsvond in het Italiaanse Assisi.  Het was een bonte mengeling van ca 2.000 paters, samengesteld door de Minderbroeders (waartoe het Paterke destijds ook behoorde), de Minderbroeders-Conventuelen en de Minderbroeders-Kapucijnen.  Ook verscheidene afgezanten van de Reguliere Derde Orde (de lekenafdeling) waren hierbij aanwezig.  Deze bijeenkomst had plaats naar aanleiding van de 800ste verjaardag van het ontstaan van de Orde en men wilde het doen naar het voorbeeld van Franciscus die, bij de officiële stichting van de door hem opgezette Orde, de broeders had bijeengeroepen te Assisi: zij waren toen met ongeveer 5.000 paters en broeders aanwezig.

Deze 2.000 paters waren een stukje uit de grote puzzel van 35.000 Franciscanen die thans in 65 naties werkzaam zijn.  Er waren ook afgevaardigden uit vele mannelijke en vrouwelijke instituten die zich in hun werking beroepen op de geest en de inspiratie van Franciscus van Assisi.  Er waren zelfs vertegenwoordigers uit meerdere Protestantse, allerlei Orthodoxe en Anglicaanse Franciscanen.  Van dit alles zou Pater Valentinus zeker genoten hebben: zei hij trouwens niet regelmatig “dat allen die zich voor de zaak van de Heer inzetten, best maar aan één touw zouden trekken”? Een spreker die zeker door het Paterke zou zijn toegejuicht geweest, was onze vorige Pater Generaal Giacomo Bini.  Hij pleitte vurig voor het loskomen van alles wat ons belet “op stap te gaan”: Franciscus noemde zijn eerste volgelingen toch ook “de broeders van de weg” en dit in navolging van ons Heer die zijn leerlingen “twee aan twee uitzond om aan de mensen de Blijde Boodschap te prediken”.  “Wij moeten in alle openheid getuigen, zei Bini.  Wij steken veel te veel tijd in de tien procent van de mensen die nog naar onze kerken komen, terwijl wij, zonder angst, naar de negentig procent moeten durven gaan.  Wacht niet op hen.  Ga naar hen toe.  Blijf niet in je klooster zitten.  Onze missionaire geest is getekend door broederschap die op zich al een teken is van geloof”.  Zo dacht ook pater Valentinus: hij dacht niet enkel, hij deed ook wat hij dacht en hij was dikwijls op weg naar zieken, naar ouden van dagen of naar eenzamen en hoeveel kilometers zou hij niet afgelopen hebben om, zoals hij het zo mooi zegde, “de verloren zieltjes weer naar het juiste stalletje te  brengen”?

Natuurlijk sprak men er ook over “de missionaire ingesteldheid” van elke volgeling van Franciscus: in navolging van de Heer de blijde en verlossende boodschap brengen aan alle mensen!  Hoe gaarne had Valentinus dit ook willen doen, maar zijn zwakke gezondheid  liet dit niet toe.  Waar hij kon, porde hij de schooljeugd wel aan om iets te doen voor de plaatselijke missionarissen om langs die weg open te staan voor andere volkeren en andere culturen.

Bij dat alles had het Paterke moeten bij zijn; wat zou hij gelukkig zijn geweest.  Maar, het Paterke is er niet meer; wij daarentegen wel!  Zouden wij niet een stukje van die vernieuwde boodschap in Assisi kunnen waarmaken in ons leven?  Niet denken dat de wereld zich maar beperkt tot die kleine oppervlakte waarop en waarbinnen wij leven.  Niet denken dat wij alleen staan in ons streven om de boodschap van Christus uit te dragen.  Niet denken dat alles ophoudt te bestaan als wij de touwtjes uit handen moeten geven: juist dan moeten wij hen, die deze touwtjes van ons overnemen, weten te bemoedigen  en te sterken.  “Het is niet omdat de dokters gezegd hebben dat ik best niet naar een missieland zou gaan omwille van mijn gezondheid, dat ik niets zou kunnen doen voor hen die wel mogen vertrekken”, zei het Paterke: en dat waren wijze woorden!

Denkt gij nu en dan nog wel eens aan onze missionarissen?  Ja ja, er zijn er nog!

Premium Drupal Themes by Adaptivethemes